Symposium and inaugural lecture Liesbeth Kester

The programme of the day is as follows:

• 12:00-12:45 - Walk-in & lunch
• 12:45-13:00 - Opening (Anique de Bruin and Liesbeth Kester)
• 13:00-13:15 - Go to parallel sessions
• 13:15-14:15 - Parallel sessions
  1. Academic setting: Francine Schneider & Leo Koehler
  2. Simulation setting: Peter Renden & Maryam Asoodar
  3. Work setting: Renée Stalmeijer & Sil Aarts
• 14:15 - Go the plenary room
• 14:30-15:00 - Plenary closing: Dominique Waterval
• 15:15 - Move to Minderbroedersberg 
• 16:30 - Inaugural lecture Liesbeth Kester
• Reception after inaugural lecture

Here, you can register yourself.

Academic setting: Francine Schneider

Van raamwerk naar realiteit: Intervention Mapping als fundament voor curriculumvernieuwing

Hoe ontwerp je een eenjarig masterprogramma dat academische diepgang combineert met directe toepasbaarheid in de praktijk? In de herziening van onze master Health Promotion diende Intervention Mapping als inhoudelijk kader én leidraad voor het ontwerpproces. Ontwikkelingen in het onderzoeks- en werkveld, veranderende behoeften van studenten en de arbeidsmarkt, en interne didactische ontwikkelingen maakten een grondige herziening noodzakelijk. Ons doel: het opleiden van academisch en inhoudelijk sterke professionals, met gedegen kennis van theorie en onderzoek, die sensitief en kritisch opereren, effectief samenwerken met zowel prioriteitsdoelgroepen als professionals, en hun kennis direct toepassen op complexe praktijkvraagstukken.

Via de stappen van Intervention Mapping is een systematische needs assessment uitgevoerd (stap 1), zijn rollen en competenties uitgewerkt (stap 2), en zijn concrete onderwijs- en leeractiviteiten ontwikkeld (stappen 2-4). Dit vormde de basis voor een samenhangend curriculum volgens de principes van competentiegericht onderwijs, met programmatisch toetsen als verbindende basis (stap 5), en voor continue evaluatie en doorontwikkeling (stap 6).

De bijdrage presenteert concrete voorbeelden uit het huidige programma, reflecteert op ontwerpuitdagingen, benadrukt factoren die cruciaal bleken voor een succesvolle realisatie en bespreekt de eerste ervaringen van studenten en docenten.

Academic setting: Eleonore Köhler

Pebblepad en zijn gebruikers: een perfecte match? Van huwelijksreis tot teleurstelling

De universiteit heeft een nieuw portfoliosysteem ingevoerd, waardoor gebruikers van het vorige systeem, ePASS, hun portfoliostructuren moesten overzetten naar Pebblepad/Atlas. Zouden de verschillende uitgangspunten van de twee systemen, een presentatieportfolio waarbij de student de regie heeft (Pebblepad) tegenover een portfolio voor de beoordeling van academische vaardigheden (ePASS), leiden tot beperkingen die een directe omzetting in de weg staan en invloed hebben op beoordelingsplannen?

De overdracht van een complex portfolio dat gebaseerd is op beoordeling werd uitgevoerd, waarbij geprobeerd werd alle functies van het oude systeem te behouden en te voldoen aan de eisen van de bestaande beoordelingsplannen.

Hoewel de vormgeving en de eenvoudige bewerking in Pebblepad erg werden gewaardeerd, had het uitgangspunt dat elke inzending vrijwillig is en niets verplicht kan worden invloed op de beoordeling. Om de huidige beoordelingsplannen te behouden, nam de administratieve werklast aanzienlijk toe. Na het eerste jaar van de invoering van het nieuwe systeem was de conclusie dat instructies voor beoordelaars moeten worden uitgebreid en dat beoordelingsplannen mogelijk, al is het maar licht, moeten worden aangepast. Een andere mogelijkheid is dat er meer middelen beschikbaar moeten worden gesteld voor administratie.

Simulation setting: Peter Renden 

Trainen onder druk: hoe praktijkgerichte simulaties de transfer van training kunnen versterken

In veel beroepscontexten wordt veel tijd en energie gestoken in het opleiden van nieuwe medewerkers. Als voorbeeld voor deze workshop nemen we een 16-weeks introductieprogramma voor nieuwe gevangenismedewerkers bij Dienst Justitiële Inrichtingen. Hoewel er veel en intensief wordt getraind, blijkt uit onderzoek dat de transfer naar de praktijk onvoldoende is (Koedijk et al., 2019). Een belangrijk gemis is het ontbreken van realistische, contextuele kenmerken (waaronder handelen in stressvolle situaties). Geïnspireerd door het Integrated Model of Anxiety and Perceptual-Motor Performance (Nieuwenhuys & Oudejans, 2012; 2017) en het Ecological Dynamics Framework (Button et al., 2021), is dit trainingsprogramma herontworpen rondom realistische simulaties waarin context, besluitvorming en samenwerking centraal staan. Na het herontwerp gaven docenten aan dat zij in deze aanpak meer ruimte ervoeren voor hun vakmanschap, terwijl cursisten rapporteerden dat zij zich beter voorbereid voelden op de praktijk. Tegelijkertijd blijft het ontwerpen van realistisch trainen vraagt een zorgvuldige balanceeroefening: het doelgericht inzetten van stress vereist een veilige leeromgeving en heldere leerdoelen. Tijdens deze workshop verkennen deelnemers de onderliggende ontwerpprincipes voor trainen onder druk en vertalen zij deze naar hun eigen onderwijscontext.

Simulation setting: Maryam Asoodar

Verder kijken dan symptomen: onderwijsontwerp voor het opleiden van toekomstige artsen voor persoonsgerichte zorg

Medisch onderwijs heeft zich lange tijd gericht op het stellen van een juiste diagnose en behandeling op basis van bewijs. Studenten leren symptomen te analyseren, diagnoses te stellen en passende behandelingen te kiezen. Hoewel deze vaardigheden essentieel zijn, laten zij niet de volledige complexiteit van de zorg voor patiënten zien. Patiënten met dezelfde aandoening hebben niet automatisch dezelfde behoeften, zorgen of prioriteiten. Goede klinische zorg vraagt daarom om meer dan alleen biomedische kennis.

Deze presentatie richt zich op hoe medisch onderwijs studenten beter kan ondersteunen bij het ontwikkelen van een holistische benadering van patiëntenzorg. Wij pleiten voor onderwijs dat studenten aanmoedigt om patiënten als individuen te zien, waarbij persoonlijke verhalen, sociale omstandigheden en ervaringen worden meegenomen naast klinische bevindingen. Door het perspectief in het onderwijs te verbreden, kunnen toekomstige artsen beter worden voorbereid op het bieden van zorg die zowel klinisch verantwoord als passend is bij de mensen voor wie zij zorgen.

Om deze ideeën concreet te maken, presenteren wij ons lopende werk met virtuele patiëntdossiers die het perspectief van de hele persoon centraal stellen. Ook delen wij inzichten die zijn opgedaan bij het gebruik van deze materialen in het medisch onderwijs:

• Ondersteunen van studenten bij het zien van de persoon achter de aandoening
• Onderwijsmethoden die geïntegreerd en holistisch klinisch redeneren stimuleren
• Praktische ervaringen met virtuele patiëntdossiers als onderwijsmiddel

Work setting: Renée Stalmeijer

Planten we de juiste zaadjes? De ‘Unlearning Paradox’ in het medisch onderwijs doorbreken

Het preklinisch onderwijs heeft als doel studenten zo optimaal mogelijk voor te bereiden op de volgende fase in het curriculum: werkplekleren tijdens de klinische fase. Tijdens deze fase wordt verwacht dat studenten voortbouwen op wat zij in de preklinische fase hebben geleerd. Onderzoek suggereert echter dat studenten in de overgang van de preklinische naar de klinische fase niet alleen ‘bijleren’, maar ook waardevolle zaken ‘afleren’.

Een mogelijke verklaring voor dit fenomeen is het proces van socialisatie dat studenten ondergaan tijdens het werkplekleren. Door middel van socialisatie maken studenten zich de waarden en normen van de (nieuwe) omgeving eigen, met als doel zo snel mogelijk effectief te functioneren en als competent te worden gezien. Dat hierbij zaken worden afgeleerd, suggereert dat de waarden en normen uit de preklinische fase verschillen van die in de klinische fase. Dit wijst op een gebrek aan afstemming rond de vragen wat studenten moeten leren, hoe ze dit leren en wanneer ze dit het beste kunnen leren.

Tijdens deze presentatie ga ik op zoek naar de wortels van deze ‘Unlearning Paradox’ en verken ik hoe we de juiste zaadjes kunnen planten, in de juiste bodem en op het juiste moment, zodat de competentieontwikkeling van studenten niet wordt belemmerd, maar optimaal kan groeien en tot bloei komt.

Work setting: Sil Aarts 

Leren vanuit verschillende perspectieven: data gebruiken om uitdagingen in de gezondheidszorg te begrijpen

Gezondheidszorgsystemen staan voor steeds grotere uitdagingen door vergrijzing, personeelstekorten en steeds complexere zorgbehoeften. Om studenten hierop voor te bereiden, combineert Project 3 van de opleiding Health Sciences datagestuurd leren met samenwerking tussen verschillende disciplines rond vraagstukken uit de praktijk op het gebied van dementie, diabetes en hart en vaatziekten.

Studenten gebruiken routinematig verzamelde zorgdata om patronen in gezondheid en zorg te onderzoeken, terwijl zij vaardigheden ontwikkelen in het kritisch omgaan met data. De nadruk ligt niet op geavanceerde analyses, maar op het interpreteren van data, het herkennen van beperkingen en het vertalen van bevindingen naar betekenisvolle vragen en oplossingen voor de gezondheidszorg.

Een belangrijk onderdeel van het project is het samenwerkingsontwerp. Studenten werken eerst in groepen binnen hun eigen discipline en sluiten zich daarna aan bij gemengde groepen waarin zij kennis combineren, verschillende perspectieven bespreken en gezamenlijk complexe vraagstukken in de gezondheidszorg aanpakken. Op deze manier leren zij niet alleen van medestudenten met vergelijkbare kennis, maar ook van studenten die uitdagingen vanuit een andere invalshoek benaderen.

Deze presentatie bespreekt het onderwijsontwerp van het project en onderzoekt hoe de combinatie van datagestuurd leren en samenwerking tussen disciplines toekomstige gezondheidswetenschappers en zorgprofessionals kan voorbereiden op de complexiteit van de moderne gezondheidszorg.

Closing: Dominique Waterval

Onderwijs ontwerpen voor psychologische flexibiliteit: lessen uit ACTing More Resilient

In studentadvisering zien we dagelijks hoe stress, perfectionisme, zelfkritiek, vermijding en onzekerheid direct ingrijpen op leren en professionele ontwikkeling. Tegelijkertijd wordt ondersteuning rond studentenwelzijn in het hoger onderwijs nog vaak buiten het curriculum georganiseerd. Dat roept een belangrijke ontwerpvraag op: hoe ontwikkel je onderwijs dat studenten expliciet helpt omgaan met deze uitdagingen, op een manier die past binnen de opleidingscontext én bijdraagt aan de ontwikkeling van de duurzaam inzetbare professional?

In deze bijdrage bespreek ik de ontwikkeling van ACTing More Resilient, een kleinschalige elective voor bachelorstudenten Geneeskunde. De nadruk ligt op de ontwerpprincipes die de ontwikkeling en doorontwikkeling van de module hebben gestuurd, zoals contextueel leren, leren in en van de groep, ervaringsgericht werken, psychologische veiligheid en expliciete transfer naar de studiepraktijk. Ik laat zien hoe deze principes zijn vertaald naar concrete keuzes in opbouw, werkvormen en reflectieopdrachten, en hoe feedback van studenten en docenten heeft bijgedragen aan verdere aanscherping van het ontwerp.