40 jaar ROA: Een instituut dat meegroeit met haar mensen

Al bijna dertig jaar maakt Timo Huijgen deel uit van ROA. Wat begon als een tijdelijke vervanging groeide uit tot een loopbaan waarin hij het instituut van dichtbij zag veranderen en er zelf in mee evolueerde. Hij kwam binnen als vervanger tijdens een werkstage, “eigenlijk een beetje ingerold”, zoals hij het zelf zegt. Maar het tijdelijke werd blijvend: inmiddels werkt hij bijna dertig jaar bij ROA en al 32 jaar binnen SBE. “Het is lang, maar zo voelt het niet,” vertelt hij. “De collega’s zijn leuk en het werk ook. Daarom ben ik denk ik nooit weggegaan.”

Timo’s loopbaan laat zien hoe ROA meebeweegt met zijn mensen. Hij begon als managementassistent, werd statistisch medewerker, data‑analist en ontwikkelde uiteindelijk een rol binnen research data management, nog voordat dat een formeel domein werd. “Onze functies waren altijd een beetje raar binnen de universiteit,” zegt hij lachend. “We vielen tussen wal en schip, maar daardoor konden we onze eigen functie vormgeven.”

Hij zag ROA groeien van zo’n 25 medewerkers naar ongeveer 80 en van top‑down aangestuurd naar een open organisatie. “Het is allemaal vrijer geworden, en dat is positief. Je doet hier geen dertig jaar hetzelfde werk.”

De grootste verandering? Zonder twijfel de opkomst van AI.
“Wat vroeger dagen duurde, kun je nu in een uur doen. De kern blijft hetzelfde, maar alles gaat sneller en makkelijker.”

Toch ziet hij ook uitdagingen: de bijzondere positie van ROA binnen de universiteit, de afhankelijkheid van externe opdrachten en de noodzaak om soms níet alles aan te pakken wat op het pad komt. “Soms is de uitdaging om dingen niet te doen, hoe leuk ze ook zijn.”

Zijn typering van ROA in één zin:
“Gegrond eigenzinnig, op een manier die ons een sterke reputatie heeft gegeven, nationaal én internationaal.”

Didier Fouarge begon in 2007 bij ROA, aangetrokken door iets wat volgens hem zeldzaam is: het bijdragen aan wetenschappelijke inzichten op hoog niveau én het gebruiken daarvan om beleid en praktijk van dienst te zijn. Hij kende ROA al van rapporten en artikelen en nam zelf contact op met Andries om kennis te maken. Er was geen vacature, maar hij mocht een seminar geven. Kort daarna ontstond er ruimte en begon hij als projectleider.

Opvallend genoeg gaf hij zijn vaste aanstelling op voor een tijdelijk contract van twee jaar. “Een beetje Pippi Langkous: ik denk dat ik het kan.” Het bleek terecht: hij groeide door tot hoogleraar en werd in 2021 directeur.

Didier zag ROA veranderen van een instituut met een duidelijke tweedeling: wetenschappelijk versus beleidsonderzoek, naar een organisatie waarin die werelden steeds meer samenkomen. “Die scheiding is verdwenen. Er is veel meer gelijkwaardigheid en samenwerking.”

Onder zijn directeurschap ligt de nadruk op verbinding: binnen teams, tussen onderzoekslijnen en met de buitenwereld. De COVID‑periode maakte dat extra belangrijk. “We moesten mensen weer samenbrengen en het gezamenlijke doel benadrukken.”

Hij ziet kansen in de verbreding van het onderzoeksveld, de groei van het aantal PhD’ers en de samenwerking met onderwijsinstellingen via het Education Lab. Tegelijkertijd zijn er uitdagingen: werkdruk, afhankelijkheid van acquisitie en het spanningsveld tussen beleid en wetenschap. “Afwijzingen horen erbij, zowel bij projectvoorstellen als bij wetenschappelijke publicaties. Het is belangrijk dat onze teams daarmee leren omgaan.”