Drie alumniverhalen die de Universiteit Maastricht typeren

"Mijn studententijd is verbonden met ontelbaar veel herinneringen die hebben bijgedragen aan wie ik vandaag ben. Eén favoriete herinnering aanwijzen is dan ook onmogelijk.

Het begon al toen ik mijn eerste kamer betrok in de studentenhuisvesting. Met acht studenten uit zes verschillende landen deelde ik een appartement, en iedere zondag kookte één van ons voor de hele groep. Die gezamenlijke diners groeiden uit tot momenten van interculturele uitwisseling, plezier en vriendschap. Veel van die vriendschappen bestaan nog steeds. Zo reisde ik naar Bangkok voor een Thaise bruiloft en ontmoette ik vijftien jaar later voormalige huisgenoten opnieuw om samen Duitse kerstmarkten te bezoeken.

Ook mijn eerste onderwijsgroep heeft een blijvende indruk achtergelaten. Daar ontmoette ik vrienden van wie de families uiteindelijk ook deel gingen uitmaken van mijn leven. Zo ontstond een netwerk dat zich inmiddels over de hele wereld uitstrekt. Zelfs als er maanden of jaren voorbijgaan zonder dat we elkaar zien, voelt onze band nog altijd even hecht.

Tijdens mijn studie ‘adopteerde’ ik bovendien een Nederlandse oma: een oudere weduwe die mij hielp de Nederlandse taal onder de knie te krijgen. In ruil daarvoor hielp ik haar haar weg te vinden in de digitale wereld. Onder het genot van zelfgemaakte gerechten zoals kipsaté en zuurvlees deelden we verhalen, ervaringen en vooral veel tijd met elkaar. Tot op de dag van vandaag hebben we contact via WhatsApp.

Een ander levensveranderend moment tijdens mijn tijd in Maastricht was natuurlijk het ontmoeten van mijn man, nog altijd het grootste geluk in mijn leven.

Ook mijn uitwisselingssemester in Colombia was een ervaring die mij gevormd heeft. Ik maakte er hechte vrienden met wie ik jaren later nog steeds contact heb en die ik inmiddels in hun eigen land heb bezocht. Colombia wakkerde bovendien mijn liefde voor salsa aan. Bij een salsafeest ben ik meestal een van de laatsten die de dansvloer verlaat.

Ook Maastricht zelf staat nog altijd helder op mijn netvlies: een prachtige stad waar mijn dagen vaak begonnen met een fietstocht over de bruggen, terwijl ik tegen een wind in leek te fietsen die, ongeacht de richting waarin ik reed, altijd recht van voren kwam.

En natuurlijk mogen de concerten van André Rieu op het Sint Amorsplein niet ontbreken. Voor mijn Duitse oma was dat tijdens haar bezoek in 2012 een absoluut hoogtepunt. Dit jaar gaven we haar, ter gelegenheid van haar 85e verjaardag, opnieuw die bijzondere ervaring cadeau.

Nederland werd voor mij bovendien veel meer dan alleen een plek om te studeren. Dankzij de beroemde Blokker-dagkaartjes voor de NS ontdekte ik een land dat zoveel meer te bieden heeft dan Koningsdag en tulpen. Gaandeweg werd het mijn tweede thuis. Inmiddels woon ik in het prachtige Haarlem.

Ook koester ik warme herinneringen aan het UM Alumni-netwerk dat ik in Wenen heb opgericht. Daar ontmoette ik mensen die dezelfde liefde voor Maastricht deelden en vergelijkbare herinneringen hadden aan gestolen fietsen, muizen in studentenhuizen en lange nachten in de Alla — voor wie het zich nog herinnert: een legendarische club — na afloop van de tentamenperiode. En natuurlijk niet te vergeten: de friet van Reitz, nog altijd een vaste stop tijdens elk bezoek aan Maastricht.

Tot slot heeft het Problem-Based Learning-onderwijs van de Universiteit Maastricht een blijvende invloed op mij gehad. Het leerde mij om een doener te zijn: iemand die problemen niet alleen analyseert, maar ook daadwerkelijk aanpakt. Toen ik later mijn masteropleiding volgde aan de University of St Andrews, viel het contrast mij direct op. Het onderwijs was er veel traditioneler ingericht en ik had het gevoel dat ik er, ondanks de aanzienlijk hogere kosten, minder van leerde.

Als ik terugkijk, heeft de Universiteit Maastricht mij veel meer gegeven dan alleen een opleiding. De universiteit gaf mij vriendschappen over de hele wereld, een tweede thuis, een nieuwe taal, een passie voor dans en zelfs mijn man.

Ik heb nooit spijt gehad van mijn keuze voor de Universiteit Maastricht. Nog altijd beveel ik mijn alma mater met overtuiging aan bij iedereen die voor een studiekeuze staat!"

"THUISKOMEN

Halverwege de jaren negentig koos ik bewust voor de Universiteit Maastricht. Na drie jaar Nijenrode was dit de enige plek in Nederland met een vergelijkbaar vooruitstrevend onderwijssysteem, een internationale oriëntatie en een menselijke maat. Ik zocht de verbinding met medestudenten en docenten; ik hoopte dat ik er zou aarden.

Maar als Brabantse jongen werd ik, na drie jaar 'boven de rivieren', volstrekt onverwacht overvallen door een weldadig gevoel van thuiskomen. Het zat in de alledaagse verwevenheid van het katholicisme in de stad, met als tastbaar symbool de Mariakapel naast de poort van de economische faculteit aan de Tongersestraat. Ik heb er, geloof ik, maar één keer een 'bougie' gebrand, maar die plek bleek bepalend voor mijn liefde voor de stad.

Binnen drie weken was ik verliefd: op de stad én op een van haar inwoonsters. Die liefdes zijn nooit meer overgegaan. Zelfs het kenmerkende chauvinisme bleek besmettelijk. Onze drie zonen zijn gedoopt naast het graf van Servaas en dragen met trots zijn naam. Ook nu, jaren later, draag ik de universiteit nog altijd een warm hart toe; met een onvervalst vleugje Mestreechse trots."

"In 1998 wilde ik, met slechts een onafgeronde Havo 4 als vooropleiding, via een Colloquium Doctum toch proberen Rechten te studeren. Na gesprekken bij andere universiteiten kreeg ik sterk het gevoel dat mijn kans van slagen als vrijwel nihil werd gezien.

Dat veranderde tijdens een gesprek bij Maastricht University.

Daar zei men tegen mij: “Wij wijzen niemand bij voorbaat af. Het staat je vrij om je in te schrijven.” Die woorden zijn mij altijd bijgebleven. Voor het eerst had ik het gevoel dat er niet alleen werd gekeken naar diploma’s en statistieken, maar ook naar motivatie, karakter en doorzettingsvermogen.

Ik besloot mij in te schrijven, slaagde voor het toelatingsexamen en studeerde in 2004 af in Fiscaal Recht. Tijdens mijn studie realiseerde ik mij regelmatig dat ik waarschijnlijk één van de weinigen was zonder middelbareschooldiploma. Juist daardoor besefte ik des te meer dat iemands toekomst niet volledig wordt bepaald door zijn uitgangspositie, maar vooral door de bereidheid om te blijven doorzetten.

Maastricht heeft mij overigens veel meer gebracht dan alleen een opleiding. Mijn vrouw, eveneens alumna Nederlands Recht aan Maastricht University, speelde in die jaren een onmisbare rol. Op momenten van twijfel bleef zij mij stimuleren om door te gaan. Inmiddels zijn wij sinds 1999 samen, hebben wij twee fantastische kinderen en dragen wij nog altijd warme en waardevolle herinneringen met ons mee aan onze tijd in Maastricht.

Als ik terugkijk, besef ik hoeveel impact een open houding en een eerlijke kans kunnen hebben. Wat begon met een gesprek over een toelatingsexamen groeide uit tot het fundament van mijn gezin, waardevolle vriendschappen voor het leven en een mooie carrière, kortom een leven waarvoor ik nog iedere dag dankbaar ben.

Dit heeft mij geleerd dat doorzettingsvermogen misschien wel de belangrijkste drijfveer is voor een waardevol bestaan. Dat is ook wat we onze kinderen iedere dag proberen bij te brengen."