Terug naar het begin van rechten in Maastricht

Ria had zoals ze het zelf zegt ‘al een behoorlijk leven achter de rug’ toen ze begon aan haar rechtenstudie aan de Rijksuniversiteit Limburg. Na de HBS was het tijd om te studeren en twijfelde ze tussen journalistiek of toneel. De keuze viel uiteindelijk toch op journalistiek in Utrecht, maar helaas werd Ria uitgeloot. “Toen koos ik voor sociologie, maar daar vond ik mijn draai niet. Het stond te ver af van de maatschappelijke werkelijkheid”, zegt Ria. “Ik stapte over naar de Sociale Academie en werkte daarna zes jaar in een psychiatrisch ziekenhuis”. In haar werk bezocht ze samen met patiënten de rechtbank waar ze tegen juristen aanliep die een heel andere denkwijze hadden en taal spraken. “Ik wilde die denkwijze en dat jargon zelf ook begrijpen en besloot om rechten te gaan studeren”, aldus Ria. Het kwam toevallig zo uit dat haar man een promotieplek kreeg aan de medische faculteit in dezelfde stad waar een studie Rechtsgeleerdheid van start zou gaan. Samen met hun eerste kindje verruilden Ria en haar man het destijds ruwe Amsterdam voor het rustigere Maastricht. ’Dat doen we wel voor een jaar of vijf en dan zien we weer verder’ … dachten ze.

Anders dan nu

In 1982 startten 99 studenten aan de studie Rechtsgeleerdheid, destijds nog het Jezuïtenklooster aan de Tongersestraat. Niet veel later verhuisde de opleiding naar het Nieuwenhofcomplet aan de Zwingelput. De samenstelling van de onderwijsgroepen van toen zag er behoorlijk anders uit dan nu en ook de manier van studeren is flink veranderd. “De gemiddelde leeftijd van onze lichting was 28 jaar en bestond uit studenten die net van school kwamen tot een snackbarondernemer”, legt Ria uit. “Een onderwijsblok bestond uit zes lesweken en een onderwijsvrije week. Echt vrij had je dan trouwens niet, want je moest een opstel schrijven van vijf kantjes over het thema van dat blok.” Boeken, tegenwoordig laptops, waren in het allereerste begin niet op tafel toegestaan; je moest vanuit je eigen rechtsgevoel argumenteren en de beste oplossing vinden voor de casus die werd behandeld. Ria: “We spendeerden ook heel wat uren in het studielandschap, wat nu de bibliotheek is, en omringden onszelf met torens boeken, jurisprudentie en fotokopieën. Je leerde dus heel goed schrijven, juridisch redeneren en bronnenonderzoek doen. Drie keer per jaar hadden we een voortgangstoets."

“Alles beweegt en verandert. We hadden hele korte lijnen waardoor iedereen elkaar kende: staf én studenten. Voor iedereen was het Probleem Gestuurd Onderwijs nieuw en daarom werd het voortdurend geëvalueerd tijdens contactpersoonoverleggen”, vertelt ze. “We hadden veel invloed op het onderwijs en ik herinner me goed dat studenten zélf een blok hebben ontworpen. Dat zou nu onvoorstelbaar zijn. Naarmate er meer hoogleraren van buiten kwamen, kwam het onderwijs wat verder van de studenten af te staan en werd het meer van bovenaf ingevuld. Dat is misschien onvermijdelijk geweest, maar persoonlijk vind ik het wel jammer.”

Verhaal gaat door onder de foto.

Leren door te doen

Op de vraag welk moment uit haar studententijd op de Faculteit der Rechtsgeleerdheid ze zou willen herbeleven, weet Ria gauw het antwoord: de rollenspellen. “We speelden een complete casus na en moesten vanuit onze partijpositie reageren. Dat vond ik erg leuk, om al die verschillende juridische rollen te leren.” Ze herinnert zich ook nog goed dat ze samen met haar mentor Gerard Mols en medestudenten ‘Recht in de Praktijk’ had opgericht, een soort rechtswinkel voor de regio. “En dan hadden we nog De Salon, een groep medewerkers en studenten die samen rechtsfilosofie bestudeerden. Allemaal leuke en leerzame extracurriculaire activiteiten.”

Een carrière binnen de faculteit

Na het afronden van haar studie is Ria nog heel wat jaren bij de faculteit blijven plakken. Ze gaf les, deed onderzoek en promoveerde en werd uiteindelijk opleidingsdirecteur. “Met onder andere de komst van het bachelor-mastersysteem en veel bezuinigingen was het een moeilijke periode. Het was een hele puzzel, maar ik vond het geweldig om overzicht te hebben op het complete plaatje”, vertelt ze. “Ik heb veel mogelijkheden en kansen gehad om te groeien”

Blik op de toekomst

Vooruitkijkend naar de volgende 45 jaar, hoopt Ria dat de faculteit en de universiteit veel blijven betekenen voor de regio: “Het beeld van ‘het balkon van Europa’ heb ik altijd erg mooi gevonden aan Maastricht. Hét middelpunt van Europa, ik zie het bijna als een schilderij voor me. Ik hoop dat de faculteit bereikbaar blijft voor iedereen en veel maatschappelijke betekenis blijft houden.”


Meer verhalen, events en nieuws op de alumniwebiste van Rechten >