Al 23 jaar thuis op de Faculteit der Rechtsgeleerdheid
Dit jaar vieren we 45 jaar FdR en voor Katrien Vantilt is dat een extra bijzonder jubileum. Zij werd dit jaar zelf 45, studeerde ooit aan onze faculteit en is hier sindsdien gebleven. Wat begon als een studententijd in Maastricht groeide uit tot een loopbaan binnen dezelfde gemeenschap.
Na haar middelbare school in België was ze op zoek naar iets totaal anders. “Ik wilde nieuwe dingen leren, iets wat mij écht interesseerde, geen opgelegd curriculum.” Haar interesse in Europese politiek, talen en geschiedenis bracht haar naar Maastricht, waar ze tijdens een open dag voor het eerst kennismaakte met het probleemgestuurd onderwijs. “Het onderwijssysteem sprak mij enorm aan: korte blokperiodes, kleine onderwijsgroepen en probleemgestuurd, praktijkgericht. Ik was meteen verkocht!” Lachend voegt ze toe: “Mijn moeder vond het ontzettend saai en kon zich niet vinden in mijn keuze, maar mijn beslissing stond vast: ik ging European Law School studeren.”
De overgang naar een Nederlandse universiteit betekende ook een culturele omslag. “Voor het eerst werd er naar mijn mening gevraagd. Sterker nog, het was een vereiste dat je die had.” Wat begon als een kleine cultuurshock, groeide al snel uit tot een bevrijdende ervaring. Ze kwam van een strenge katholieke middelbare school, waar zelfstandigheid en inspraak minder vanzelfsprekend waren. “Als student kon ik het enorm appreciëren dat je elke docent of elk personeelslid gewoon kon aanspreken, mailen of bij hen op kantoor kon binnenlopen. Ik kende hen vaak enkel bij voornaam.” Het was, zoals ze het zelf omschrijft, “een verademing om kritisch te denken en zelf op zoek te gaan naar oplossingen.” Ze kijkt met veel plezier terug: “Ik heb echt genoten van mijn studententijd. Ik moest hard werken, maar ik deed het met enorm veel ‘goesting’!”
Ook de Nederlandse directheid liet indruk achter, soms letterlijk. Met een glimlach vertelt ze hoe ze haar tentamencijfer wist te verhogen na een gesprek met twee docenten. “Ik had blijkbaar niet alle punten gekregen voor het opsommen van de Kelderluik-criteria.” Wat volgde was een kleine maar memorabele scène: een gesprek in een kamer die blauw stond van de sigarettenrook. Na een korte discussie haalde ze haar gelijk. “Een punt én een les in assertiviteit rijker.”
Van student naar docent
Na haar studie rolde ze min of meer toevallig de faculteit in. Op aanraden van haar stagebegeleider, prof. dr. Aalt-Willem Heringa, stuurde ze een open sollicitatie naar de capaciteitsgroep Publiekrecht. “Ik had eigenlijk nooit gedacht dat het docentschap iets voor mij zou zijn.” Toch werd ze uitgenodigd voor een gesprek en startte ze in oktober 2003 als docent. Ze verzorgde onderwijsgroepen voor eerstejaarsstudenten, maar ook voor deeltijdstudenten, professionals die werk en studie combineerden en vaak zo’n twintig jaar ouder waren dan zij. “Dat was een hele uitdaging.” De groep was kritisch en in het begin ook sceptisch. “Het kostte me best wat energie om hen voor me te winnen.” Juist dat maakte het waardevol: “Ze daagden me echt uit als docent. Het was intensief, maar enorm leerrijk.” De overgang van student naar medewerker verliep verrassend vlot en natuurlijk. Ze werd warm ontvangen en goed ondersteund door haar collega’s en voelde zich al snel thuis. “Ik heb me er altijd welkom en goed gevoeld.”
Inhoudelijk kon ze rekenen op de begeleiding van meer ervaren docenten. Tijdens de docentoverleggen deelden zij anekdotes, tips en best practices; kennis die ze als jonge docent gretig oppikte en toepaste. Ook buiten die momenten leerde ze veel van collega’s: door mee te kijken met onderwijsgroepen en door feedback te krijgen op haar eigen onderwijs. Tussen de onderwijsgroepen door was er ook ruimte voor informele momenten. Haar kantoortje op zolder werd een plek om even op adem te komen en ervaringen uit te wisselen met collega’s. Die combinatie van inhoudelijke begeleiding en collegialiteit is voor haar altijd bepalend gebleven. “Of ik nu werkte als docent, bij Marketing en Communicatie (M&C) of nu bij LAW.next, ik heb altijd fijne collega’s gehad. Collega’s die ook vrienden werden. Dat is voor mij zonder twijfel de belangrijkste reden waarom ik hier al 23 jaar met zoveel plezier werk.”
Trots op de faculteit
Door de jaren heen zag ze de faculteit veranderen, en soms ook juist niet. “Het is een organisatie met respect voor tradities, veranderingen gaan niet altijd snel.” Maar de coronapandemie liet een andere kant zien. “Ineens kon alles wél. Online onderwijs, thuiswerken, het ging razendsnel. Dat was indrukwekkend.” Haar conclusie is helder: “Als het moet, kunnen we heel veel, en zonder ‘UM-weeg’.”
Na drie jaar als docent maakte Katrien de overstap naar een andere rol binnen de faculteit. Ze aan de slag bij de afdeling studentenvoorlichting, nu M&C. In die periode kreeg ze de faculteit vanuit een nieuw perspectief te zien. “Toen ik startte als studentvoorlichter, later communicatieadviseur, was internationalisering hét hoofddoel.
Die internationale oriëntatie is volgens haar nog altijd een van de grootste krachten van de faculteit. “Je studeert hier met mensen uit heel Europa en daarbuiten. Dat verbreedt je blik enorm.” Tegelijk benadrukt ze: “We zijn een relatief jonge universiteit, maar hebben in korte tijd een sterke reputatie opgebouwd. Als pionier in probleemgestuurd onderwijs hebben we andere instellingen geïnspireerd.” Juist de combinatie met een internationale omgeving maakt het verschil. “Onze ligging, vlak bij de grens met België en Duitsland, stelt ons in staat om studenten en medewerkers van overal aan te trekken. Die diversiteit maakt ons bijzonder, en daar mogen we trots op zijn, en vooral blijven.”
Leven lang ontwikkelen
Inmiddels werkt ze als communicatieadviseur bij LAW.next, het instituut voor postacademisch juridisch onderwijs van de faculteit, waar ze zich richt op de verdere ontwikkeling van professionals en het versterken van de band met alumni. Vanuit die rol kijkt ze ook vooruit. “Ik hoop dat onze studenten- en stafpopulatie even divers blijft als nu.” Tegelijk benadrukt ze het belang van blijvende verbondenheid. “Je verhaal als student hoeft niet te stoppen na je diploma. We hebben elkaar nog veel te bieden.”
Volgens haar kan de band met alumni nog sterker: “De ervaring van juridische professionals is enorm waardevol voor onze wetenschappers. Die wisselwerking tussen praktijk en wetenschap mag nog verder groeien.” Met het postacademisch onderwijs draagt de faculteit daar actief aan bij. “Het leven lang ontwikkelen stopt niet na je studie, en wij kunnen daar als faculteit een blijvende rol in spelen.” Een boodschap die naadloos aansluit bij 45 jaar FdR: een gemeenschap die blijft verbinden, ook ver na het afstuderen.
Meer verhalen, events en nieuws op de alumniwebiste van Rechten >