Stimuleren van arbeidsmarktmobiliteit onder banenzoekers kan averechts werken

Regionale verschillen op het gebied van werkgelegenheid zijn de oorzaak van een breed scala aan beleidsinterventies. Door de mobiliteitskosten van werknemers te verlagen, kan een dergelijk beleid de geografische mismatch verminderen, ongunstige schokken op de lokale vraag naar arbeid compenseren en daardoor de algemene welvaart verbeteren. Maar ondanks dit aantrekkelijke vooruitzicht en het wijdverbreide gebruik van dergelijk beleid, was tot nu toe niet wetenschappelijk aangetoond dat het beoogde effect bereikt werd.

“Ons onderzoek toont inderdaad aan dat werkzoekenden inderdaad reageren en gaan zoeken en solliciteren naar ver gelegen banen”, aldus Künn. “Maar wat ook blijkt is dat dit uiteindelijk leidt tot een lagere werkgelegenheid en een lager inkomen. Dit komt omdat veel werkloze werkzoekenden nooit een baan op afstand accepteren en het zoeken naar een baan op afstand dus op de een of andere manier tijdverspilling is die beter geïnvesteerd zou kunnen worden in lokaal zoeken.”

Dus wat moeten/kunnen beleidsmakers doen om dit recht te trekken? “Beleidsmakers moeten stoppen met het aanbieden van dergelijke programma's aan alle werkloze werkzoekenden. In plaats daarvan moeten ze zich meer richten op werkzoekenden die daadwerkelijk in staat zijn om werk te vinden en bereid zijn om werk te aanvaarden in een verre regio. Bovendien zouden beleidsmakers de begeleiding bij het zoeken naar werk op afstand kunnen verbeteren, aangezien uit het onderzoek blijkt dat lokale arbeidsbemiddelaars bij uitzendbureaus beperkt lijken te zijn in hun mogelijkheden om werkzoekenden te ondersteunen die op zoek zijn naar een baan op een verre arbeidsmarkt.”, besluit Künn.