Keetie Roelen
Idealistische international

Maastricht
Keetie Roelen, 33 jaar, twijfelde maar heel even voordat ze voor Maastricht koos. Ze noemt zichzelf een ‘dubbele alumna’; ze haalde zowel haar doctorandus- als haar doctorstitel aan de UM. Geboren in Eersel, Noord-Brabant, lag het misschien meer voor de hand dat ze in Den Bosch aan de Hogeschool zou gaan studeren. Ze koos voor de universiteit én voor Maastricht. Het Engelstalige programma zou haar voorbereiden op de internationale carrière waar ze zo naar uitkeek. Ze luistert aandachtig en formuleert behoedzaam: “Ik voel me bevoorrecht dat ik in Maastricht heb kunnen studeren.” Actief leren stond in Maastricht centraal. Samenwerken in groepen, het geven van presentaties. Maar ook leerde ze veel van en over haar studiegenoten met een andere culturele achtergrond. Nee, ze was niet zo’n verenigingsmens. Ze had haar eigen ‘club’ in Heugem, in een groot studentenhuis waar ze op een gang woonde met 8 andere studenten. Een hechte groep, ze zien elkaar nog elk jaar rond de Kerst.

Werk
Na haar afstuderen stond ze aan de wieg van de oprichting van de School of Governance. Ze kijkt er met veel plezier op terug. “Het was een mooie tijd, we kregen veel verantwoordelijkheid. Misschien is dat wel typisch iets voor de Universiteit Maastricht. Dat zie je niet in Engeland: vroeg verantwoordelijkheid krijgen. Het geeft je zelfvertrouwen, het is bemoedigend en motiverend.“ Professor Chris de Neubourg en doctor Franziska Gassmann haalden haar over om te promoveren. Ze reisde vaak en veel naar Vietnam, waar ze onderzoek deed naar kinderarmoede. Na haar promotie maakte ze de overstap naar het Institute of Development Studies in Brighton. Ze reist naar alle hoeken van de wereld en geeft adviezen op basis van haar onderzoek. Haar doel is haar eigen werk overbodig maken. Is er verschil te zien met toen ze begon? “Zeker, in bijvoorbeeld Vietnam zijn grote stappen vooruit gezet. En natuurlijk hangt dat samen met economische groei, maar ook op het gebied van armoedebestrijding wordt veel vooruitgang geboekt. Met economische groei alleen komen we er niet. Ik zie nog te veel en te grote inkomensverschillen en op te veel plekken leeft nog de veronderstelling dat als er maar werk is, alles wel goed komt. Armoede wordt vooral bestreden als je het vanuit meerdere kanten benadert.”

Engeland
Vier jaar geleden verruilde ze Nederland voor Engeland. Nu woont ze samen met haar echtgenoot in Milton Keynes. “Het Almere van Engeland”, zegt ze lachend. Een stad, bedacht op de tekentafel, om de forenzen van Londen te kunnen huisvesten. Het is drie uur reizen naar haar werkplek, maar de wereld is haar werkterrein, ze houdt van reizen en geniet van het onderweg zijn.

Kerst
“In deze periode gaan we altijd graag terug naar Nederland, we bezoeken familie en vrienden”. De aanloop naar kerst is in Engeland bijzonder. In augustus wordt al geadverteerd met ‘book your table for Christmas’. De borrels en etentjes met collega’s, de uitstapjes, het wordt allemaal in deze periode gepland. Vanaf oktober zijn veel collega’s druk met ‘Panto’, oftewel ‘Pantomime’. Een typisch Brits fenomeen. Op basis van een bestaand verhaal of sprookje worden zelfgeschreven liedjes gezongen, er is cabaret en er wordt in gedanst. Het is meteen de gelegenheid kritische noten te kraken, grapjes te maken met een voor de Engelsen ongebruikelijke scherpte. Daarna praat niemand er meer over. Erop terugkomen, dat hoort niet. Ze kreeg deze week het verzoek of ze mee wilde doen met het Pantomime van haar instituut. Ze denkt er nog over.

Other testimonials