Dutch eye-opener
Blikopener september 2009
Carole Rouwette,
Keuzeonderwijs jaar 4 Atrium Medisch Centrum
Je staat aan het begin van een spannende periode. De collegezaal en vertrouwde onderwijsruimtes zullen worden ingeruild voor de diverse ziekenhuizen. Op de informatieavond over de co-schappen wordt nadrukkelijk vermeld dat je toch zeker ruim op tijd moet beginnen met het regelen van je keuzeco-schap. Op dat moment had ik nog geen idee van wat ik eigenlijk wilde met die 10-weekse stage. In eerste instantie wilde ik net zoals vele anderen naar het buitenland. Helaas liepen mijn ideeën daarover uit op een teleurstelling. Ik besloot het keuzeonderwijs uit te stellen tot een moment waarop ik hopelijk wel wist wat ik wilde. Één ding wist ik zeker. Het moest een uitdagende en afwisselende stage worden.
Tijdens mijn GEZP-stage Interne Geneeskunde in het AMC Heerlen kwam ik regelmatig op de spoedeisende hulp (SEH). Zo kwam ik in contact met de SEH-artsen. Het werk dat zij doen, leek me wel passen binnen de eisen die ik had gesteld voor mijn keuzestage. Een van de SEH-artsen raakte ook direct enthousiast toen ik informeerde naar de mogelijkheden. Het een en ander werd afgesproken en ik kon al snel aan de slag.
Jammer genoeg viel de stage juist in de vakantieperiode, waardoor het niet zo druk was op de SEH. Desalniettemin heb ik me er geen minuut verveeld. De SEH/poortarts in Heerlen ziet alle chirurgie, orthopedie en niet-verwezen patiënten die zich op de SEH melden. Een grote variatie dus van patiënten en eigenlijk passeerden weer alle co-schappen de revue.
Wat ik vooral erg leerzaam vond waren de kleine chirurgische ingrepen. Tijdens mijn co-schap chirurgie had ik daar helaas niet veel van gezien. Nu kon ik naar hartelust oa hechten en atheroomcysten verwijderen. Het laatste leidde eenmaal tot een hilarisch moment. Een arts-assistent van chirurgie deed me voor hoe ik deze het beste kon leegdrukken. Kwam er een hele golf pus uit, recht in het gezicht en over de schone witte jas van de ongelukkige assistent. Ik had medelijden met hem, maar kon natuurlijk ook moeilijk een lach onderdrukken. Leermoment één zullen we maar zeggen. Ook goede leermomenten waren het beoordelen van traumaatjes. De beslissing van het wel of niet maken van röntgenopname, deze beoordelen en het ingipsen. Kortom je kunt het hele traject vervolgen. Samen met de gipsverbandmeester heb ik heel wat “afgeknoeid”.
Een van de weken werd ingevuld met het meerijden op de ambulance. Met knikkende knieën stond ik de eerste dag bij de GGD wachtend op een spannende rit. Deze bleef lang uit. Het ambulancewerk bestaat immers ook om patiënten van plek A naar B te brengen. De adrenaline raasde door mijn lijf toen we een spoedrit kregen aangemeld. Het was een hele ervaring om met loeiende sirene door de kronkelende weggetjes van het heuvelland te rijden. Vooral de rit met een agressieve man is me bijgebleven. In eerste instantie was hij buiten bewustzijn, maar in de ambulance moesten we hem met 2 personen bedwingen. Heel stabiel sta je niet in een wagen die zo snel mogelijk in het ziekenhuis probeert te komen, kan ik je verzekeren.
De tien weken op de SEH zijn omgevlogen. Er was een goede begeleiding en ik maakte deel uit van een fijn team. Er hebben zich talrijke leerzame, lachwekkende, maar ook droevige gebeurtenissen voorgedaan. Helaas, maar waar. Voor sommige mensen kwam de hulp toch nog te laat. Ook daar moet je mee leren omgaan.
Al bij al dus tien onvergetelijke weken, al was het bij wijze van spreken gewoon bij mij om de hoek.
